Bekje.

on maandag 26 juni 2017





Er was veel om over te bloggen vandaag.

De oogsten die we binnen krijgen, de dingen die we ervan maken, de dochter uit Afrika die in het nest is teruggekeerd (met een lading troep dat wil je niet weten)

... en er was die nieuwe rubriek .... De Tomatendokter.

Maar het schuift allemaal één dag door.





Die katjes dus ... van zaterdag, daar gingen we toch steeds even kijken. Want waren ze nou verlaten of niet? Ze zagen er niet slecht uit, waren niet ondervoed, oogjes schoon. Maar een volwassen kat zagen we niet.

Wat doe je dan?

Laat je ze daar achter? Hopend dat er een moeder is? Of neem je ze mee, maar wat als de moeder dan toch terugkomt?

In de gaten houden dus. Dat wil zeggen, drie van de vier. Het vierde katje was helemaal niet schuw en wild zoals de anderen, en ze kwam steeds naar ons toe. Alsof ze mee wilde.

Tja ....






Ja soms doe je zoiets. Impulsief.

Nu hebben wij een kat. Ze heet Bekje en het gaat heel goed met haar. Ze eet, drinkt, is ontwormt en ontvlooit, en is al maatjes met Brit.

Foto? Ja dat is er even bij ingeschoten, alleen twee wazige heb ik. Maar er volgen uiteraard nog vele!





En mocht je je zorgen maken over nummer 2, 3 en 4. Die houden we in de gaten. Als er geen moeder komt gaan ze naar het asiel.









Katjes.

on zaterdag 24 juni 2017




Na het avondeten nog even bloemen plukken.

Maar behalve bloemen vinden we ook wat anders.




.... een katje .... heel klein nog .....




.... en nóg een katje .....





en dan .... nóg een en nóg een.

Vier katjes. Drie rood-witte, en één zwart-witte.





We hebben overal gezocht maar geen moeder te zien, en de katjes rennen daar gewoon rond.

Misschien is hun ma op muizenjacht en komt ze zó terug. Maar misschien is ze ook wel aangereden? Zijn die hummels weesjes. Wie zal het zeggen?

Wat te doen?

Wij beraadslagen nog even. Ik zie je weer op maandag! Fijn weekend!






ps  Liesbeth heeft me het recept van de kwarktaart gegeven ik zal het maandag posten!

Eten en drinken.

on vrijdag 23 juni 2017




Eten en drinken. Veel méér heb ik deze dagen niet, om te laten zien. Het eten uit de tuin, drie keer daags op ons bord. En drinken, al dat water dat op de tuin gaat deze dagen. Want de jonge planten drinken gulzig, ze worden nu om de drie dagen begoten.

Beregenen doe ik nog steeds niet. Maar wel gieten, in geultjes, en dan daarna de geultjes dichtmaken met droog zand.

Donderdagochtend. Daar lagen die bietjes en die raapjes. Wat maak je daar mee, voor het ontbijt? Een recept van Mirjam, voor groentenpannenkoekjes, heb ik als basis gebruikt.






Je neemt 400 gram rauwe groenten, 200 gram boekweitmeel (zelf had ik dat niet en heb boekweitzaad in de koffiemolen gemalen), 200 ml melk, 2 eieren, 2 eetlepels olijfolie, 1 eetlepel kerriepoeder, wat peper en zout, en als je hebt, een handvol verse tuinkruiden.

Alles in de blender.





Nu heb je een mooi dik rozerood beslag, waar je vier-in-de-pan koekjes van kan bakken, in hete olie. Schep vier hoopjes van het beslag in de koekenpan, in hete olie, beetje schudden, en zo'n drie minuten aan beide kanten bakken, op hoog vuur.

Het beslag is goed voor zo'n 20 dikke pannenkoekjes, boordevol met groenten, en heel lekker en stevig als ontbijtje. Ik nam er drie vier vijf, warm uit de pan, met boter en stroop en verse bessen.






En daar kan je makkelijk tot aan de lunch op draaien!

Op de tuin draait het dus allemaal om dat water .... en hoe krijg je dat nou bij die plantwortels?

Want weet je wat er gebeurt als het een tijdje droog is? De aarde sluit zichzelf af. Bovenop het zand droogt de aarde in tot een korstje, waardoor het water in de bodem niet zo snel meer verdampt. Hartstikke sterk staaltje weer van moeder natuur.

Maar .... andersom werkt het ook. Als je water op de grond giet, dan dringt het niet zomaar door dat korstje heen. Je moet echt meerdere keren gieten, met tussenpauzes, om dat water in de grond te laten dringen.





Een laag compost op de bodem helpt om het water vast te houden.

Wat ook helpt, is een geultje graven langs je gewassen. Dan is dat korstje 'kapot' en kan het water makkelijker naar beneden.

Bij de mais heb ik eerst een paar keer gegoten langs de planten, en toen de natte modder tegen de planten aan geschoven, in een lange heuvel. Daar bovenop weer warm droog zand gestrooid, dan is de heuvel afgesloten en blijft het water in die heuvel.

Hopen we.





Af en toe staat mijn mobiel ineens op selfie-stand. Wel even gezellig, een gezicht zien na al die plantenrijen.

Je wordt er meteen aan herinnerd dat je ook goed voor jezelf en voor je eigen vocht moet zorgen, op die droge dagen.






Door veel groenten te eten krijg je ook al een substantieel deel van je vocht binnen.

En ik was nog in Groningen, in het dorpje Oldekerk. Nog nooit geweest, maar daar woont een familie die ik via het blog ken. En op de terugreis uit Lauwersoog kwam ik daar vlak langs.

Dan ga je even aan! Altijd leuk om in iemands huis te mogen kijken.







En wat voor een huis. Een hele gezellige boerderij, druk bedrijf met een melkveehouderij, en binnen stond de zelfgemaakte kwarktaart al klaar.

Het was heerlijk koel in de keuken. Brit verdween onder de tafel en wij gingen aan de koffie met taart!

Ik merk dat op het platteland 's middags vaak koffie wordt gedronken, in plaats van thee. Héél fijn voor mijzelf, als koffieleut. Zou dat komen doordat er zo hard wordt gewerkt, en je die opkikker echt nodig hebt?





Liesbeth is ook heel zelfvoorzienend. Maakt zelf haar taarten en vele recepten. Heeft erg veel tips en weetjes, bijvoorbeeld die koperen staaf in de regenton, tegen groene aanslag, en moederkruid opkweken tegen migraine.

Ook is ze een voorstander van vetten. Die hebben veel mensen onterecht uit hun voeding geschrapt omdat je er dik van wordt. Denkt men. Maar die vetten zijn erg belangrijk. Je moet wel vetten nemen van hoge kwaliteit. Pure produkten.

Zoals deze boter, zelf geschud, in een jampot, terwijl we koffie drinken. Van melk van hun eigen koeien. Je roomt de volle melk af, en van de room, samen met wat karnemelk, schud je boter.





Nog zoiets leuks ..... het raampje dat in de keuken is gemaakt, zodat er altijd een oogje is op de koeien. Heel handig als er eentje bijna moet kalven. Of als je man even geroepen moet worden.

Tik tik tik ... eten!! 😊





De tegels met de prentjes erop zijn geschilderd door de eigen kinderen. En overal zie ik leuke zelfmaakdingen en handigheidjes. Maar ja je kan niet alles zomaar even op de foto zetten he?

Door ziekte in de familie is er dit jaar weinig tijd voor een grote moestuin, maar langs de rand van het grasveld zijn smalle stroken met groenten. Ja zo kan het ook.

Zoals Liesbeth zegt, juist als je het druk hebt en er tegenslag is, is het zo heerlijk om eventjes in de groenten te werken, even de gedachten bij iets anders.





Dank jullie wel! Voor de gastvrijheid en gezelligheid. Ik kom heel graag nog es langs.

Ja en thuis ..... weer eten! Dat gaat maar door. Dag in dag uit moet je eten. Liefst driemaal per dag. Hahaha nou komt dat even goed uit, we hebben nog 600 vierkante meter aan gewassen staan die we weg moeten werken.





En goed om je heen kijken, voor creatieve oplossingen. Bij de Hema waren deze nootjes in de aanbieding. Geroosterde noten met geroosterde .... droogbonen.

Kom daar maar es op! Je bonen roosteren, een beetje zout erop, en je hebt een borrelhap!




Ideeën zat. Maar bonen zijn er voorlopig nog niet.


Hoe blogden wij vroeger?

on donderdag 22 juni 2017





Vanmorgen kreeg ik een appje. Jongste dochter.

Of ik wel even de foto's van je-weet-wel-mam-toen-ik-in-het-ziekenhuis-lag wilde fotograferen en terug appen. Oh .... maar de fotoalbums liggen nog in de container ..... ergens.

Nou ik zoek het vanavond wel op. Dat was goed.

Dussss ... eigenlijk had ik willen schrijven over het groente-ontbijtje vanochtend ..... en over het superleuke bezoek vandaag, aan een aardig echtpaar, in een klein dorpje in Groningen .....





..... maar ik heb de halve avond in de container gezeten. Fotoalbums bekijken. Wat is dat leuk!!

Hoewel niet alles wat gebeurde nou zo leuk was .... toen Marlieke 3 was viel ze van de trap. Hard. Hersenschudding, hersenvlies gescheurd, hersenbloeding, en een scheurtje in de schedel.

Dan zinkt de grond onder je weg, als ouders.






En dan gaat een hele nieuwe wereld voor je open. De wereld van ... ouder zijn van een kind in het ziekenhuis. We kwamen eerst op de afdeling oncologie, omdat er elders geen plek was. Daar waren ouders, die woonden daar gewoon. Omdat hun kind langdurig ziek was.

Ik was zo bang dat het 'ikje' van ons kind definitief vertrokken was, dat ik er een vrolijk verhaaltje over schreef. Met een happy end. Hoe raar ook, maar dat kan helpen.





Grappig genoeg ging het net als in het stripje. Wij hadden geluk, en het 'ikje' van ons kind kwam terug. Onbeschadigd!

Na een week apathisch liggen, nergens op reagerend, ging ze op een ochtend overeind zitten en begon te praten. Alsof er niks aan de hand was. En ze wilde graag spelen met het jongetje wat in het andere bed lag. En met het dokterskoffertje.

Tuurlijk!! Alles mocht natuurlijk!!






Al die dikke albums, ze liggen te verstoffen in een doos.

Maar als je eraan begint dan blijf je bladeren. Hebben jullie ze ook? Die boeken? Kijk je er nog wel eens in?

Toch jammer, dat dat nu niet meer gedaan wordt. Nu zetten we alles online. Ook wel leuk, maar het is zo vluchtig.





En morgen .... komen die andere onderwerpen hoor!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...