Wat aandacht krijgt, groeit.

on vrijdag 21 juli 2017




Elke dag weer door die aardappels lopen. In het begin waren het kleine plantjes, tot net aan de knie. Maar per dag zie je ze groeien ..... en als je ze elke dag ziet, dan worden het vrienden.

Hee Betsie, wat staat je blad er fris bij vandaag. Hee Tjitske (Frieslander) .... je ziet wat pips. Is er iets? En kijk nou Hielke en Sietske groeien dwars over het pad. Altijd wat met die twee!

Ook planten gedijen van aandacht. Van over hun bol geaaid worden. Onzin? Ach, baat het niet dan schaadt het niet. Onder het kevers zoeken en voze beestjes doodknijpen mag je wel een beetje lol maken toch?






Aandacht aandacht. Het geldt ook andersom. Je kunt ook negatieve dingen veel aandacht geven. Dan groeit dat ook. Bijvoorbeeld door steeds maar dezelfde film te herhalen, in gedachten. Steeds bozer of banger worden, door iets. Het wordt een obsessie.

Ik heb dat ook soms. Dat je je ergens over opwindt en het steeds erger wordt. Je kunt er ziek van worden. Wat bij mij helpt is .... bekijk het vanuit een groter perspectief. Hoe belangrijk zijn mijn zorgen, vanuit de Kosmos gezien. Hoe belangrijk is dit probleem, op de Eeuwigheid.

Het lost dan meteen op. Bij mij. Dan kan ik me weer richten op het gewone hier en nu en de mooie dingen weer zien. Zo heeft iedereen denk ik zijn eigen methode om eruit te komen.






Aandacht. Voor de pompoenen bijvoorbeeld.

Want dat is een enorme berg groene massa geworden. Je kan absoluut niet zien of er bloemen zijn en of er al vruchten komen.

We kruipen er maar es onder, en gaan alles van héél dichtbij bekijken. Waar zijn de bloemen? Kunnen de bijen die bloemen wel vinden?





Haha de bijen moeten nummertjes trekken bij de bloemen! Echt waar! Ze staan bovenaan te wachten, en als er is zo'n bloem bij de stamper een plekje vrij komt, dan mag de volgende aanschuiven. Wat een machtig mooi gezicht!

Ja en vruchten komen er ook al.

Geen wonder, met al die aandacht van de bijtjes!!





Moeskers Moestuin ligt als een poes te stoven in de zon. Veel licht en warmte, af en toe een fris regendrupje, en dan ook nog al die aandacht.

Nee de tuin mag niet klagen!






Over poezen gesproken .... haha die Bekje, die groeit ook als kool.

Een paar weken geleden nog zei Paul, een kat die komt er niet in! (hij houdt niet van katten) (dacht hij)

En wie zit er steeds met de kat op schoot? En met wiens voet zit de kat steeds te klooien?







Ze groeit op pure aandacht!! Nou ja ook een beetje door de brokjes en de kittenmelk.

Maar dit beestje heeft een gouden leventje, met al die aandacht van ons en van iedereen die hier langs komt en natuurlijk van haar beste vriendje Brit.



 


Foto's van die dieren maken lukt me niet zo goed. Ik ben gewend aan planten en die staan stil.

Ja en dan .... volgende week een belangrijke gebeurtenis, als alles goed gaat. Dan komen er een paar ervaren rogge maaiers bij ons maaien! Vandaag even technisch overleg. 😉





Mocht je het leuk vinden om echt ouderwets rogge te maaien, met de hand, dan mag je volgende week komen meedoen.

Ons roggeveld wordt een soort oefenveldje, waar iedereen die dat wil proberen met de hand mag rogge maaien, en binden, en op schoven opzetten. Het wordt donderdag of vrijdag, vanaf 10.00. Even afhankelijk van het weer. Laat je me weten als je daarbij wil zijn?


Zuiverend.

on donderdag 20 juli 2017



Achter ons weiland is een stuwdammetje. Een piepklein stuwdammetje, in de Beentjesgraven.

Vanmorgen stond daar een meneer. Brit meteen blaffen. Wat doet die man daar bij ons stuwdammetje?? Blaf blaf.

De meneer was van het waterschap. Hij was bezig om de stuw omlaag te doen. Dat kan ook automatisch, vanuit het kantoor, maar soms moet het met de hand, om te controleren of alles goed werkt.

De stuw gaat iets omlaag, en het water begint te bruisen en te stromen, het lijkt meteen de Niagara wel!!





Wat een kracht heeft zo'n waterstroom!!

'Ja zo wordt alles weer mooi schoongespoeld,' zegt hij. Dat is de zuiverende kracht van stromend water. En dat water van de Beentjesgraven stroomt behoorlijk door! Over heel veel stuwdammetjes loopt het, en het gaat van zes meter boven NAP naar anderhalf meter eronder.

Bij ons zit de waterstand op 2 meter ongeveer. Wij zitten dus zo halverwege de vaart.

Mooi gezicht. Je zou hier zó een molen op kunnen aansluiten!





Dan gaat de stuw weer omhoog en het water stroomt weer gewoon. Zoals altijd. Rustig.

Niet alleen het water heeft zuiverende kracht, dat heeft de wind ook. Ik las ooit dat de mensen vroeger de katoenen verbanden en andere weefsels die goed schoon moesten worden, in de wind en zon droogden. Dat werd veel schoner dan binnen in huis drogen.

En dan kreeg je dus minder infecties in wonden, met zo'n wind-gezuiverd verband.





Zou dat ook voor andere dingen zo zijn? Dat het schoon wordt van de wind? Mijn uien hebben nogal veel groen loof, en dat kan makkelijk gaan smetten als het droogt. Wat als we dat nou ook gewoon in de wind te drogen hangen? Zou het dan ont-smetten?

Waarom eigenlijk niet? Mooi efficient gebruik van de waslijnen!






Ik wilde ook nog iets anders zuiveren vandaag. Namelijk de houten schutting. Daar staat klimop, en die klimop die eet de schutting zo ongeveer op.

De klimop groeit door de schutting en door het dak en door het riet heen. Die klimop die moet weg.

Heb je dat wel es geprobeerd? Zo'n schutting vol klimop schoon krijgen? Het is haast geen doen want het zit overal aan vast, met miljoenen kleine worteltjes. En als je dan het bovengrondse deel eindelijk weg hebt .....





...... dan zitten er nog vele vele wortelkluiten ondergronds, tot ver onder de schutting, die muurvast zitten.

Nou niks aan te doen. We krijgen niet alle wortelstokken weg en dus moet je de komende jaren hier heel streng elk sprietje klimop wat opkomt uittrekken. Dan kun je uiteindelijk wel winnen van de klimop.

Ooit eerder heb ik een worsteling gehad met een muur vol klimop. Volhouden, je krijgt het uiteindelijk weg. Maar zelf zal ik nooit ofte nimmer ook maar één Hedera plantje weer in de grond zetten.





Dan is de schutting kaal. En een beetje kapot, door al die vraat van de klimop.

Het liefst zou ik er een rij stokrozen planten, maar het is hier nogal een schaduwhoek. Tja, wat moet daar dan? Iets hoogs, wat sterk is, en wat tegen schaduw kan.






Hedera? 😂😂

Tijdens het snoeien kreeg ik iets in mijn oog wat nogal pijn deed. Ken je dat? Zo'n onzichtbaar korreltje dat uren lang blijft irriteren, al is het allang weer uit je oog gespoeld. Meestal is er dan een piepkleine beschadiging, een wondje op je oogbol, en dat blijft aanvoelen alsof er nog iets in zit.

Wondjes. Daar helpt één kruid supergoed tegen. Calendula. Goudsbloem dus.

Maar hoe krijg je die goudsbloem op je oogbol? Veilig? Ik heb vandaag een experiment gedaan. Eerst een fysiologische zoutoplossing maken.






Dat betekent 2 gram zout oplossen in 250 milliliter gekookt water. Als het nog heel heet is gaan daar dan de goudsbloemen bij.

Het was al bijna avond, de bloemen zijn al half dicht. Maar kijk wat er gebeurde in het water.






Ze gaan prachtig open!!

Laat afkoelen. Roeren. En dan in je oog druppelen.






Ik had al een uur of vier last van dat branderige gevoel. Na twee keer druppelen, met een kwartier tussenpauze, was het in één klap over! Geweldig, die calendula. Ook al zo'n zuiveraar!

Om in het thema te blijven, er kwam vanavond ook nog een zuiverende onweersbui over .... zo'n knoeter harde regenbui. Alles is weer schoongespoeld!





Zuiverend water, zuiverende wind, zuiverende planten, man, wat voel je je schoon na zo'n dag! :D


Oogst.

on woensdag 19 juli 2017



Ten eerste oogsten we natuurlijk heel veel groente.

De eerste knoflook, van een paar weken geleden, is nu droog en in een kistje opgeborgen. De tweede serie knoflook bungelt aan een ijzeren balk. Daar zitten flinke dikke bollen tussen, van de poot knoflook die ik van Henriette uit Roemenië had gekregen.





Aan knoflook geen gebrek dit jaar. En vampieren zullen we ook wel niet veel zien.  😊

Verder is een klein deel van de uien gerooid. Het is eigenlijk te vroeg, maar ze zijn al zo groot, enne, nou ja, binnen is binnen. Alles wat je oogst kan niet meer worden aangetast door een vliegje zus of wurmpje zo.

Die uien moeten ook eerst drogen.






Vanmiddag toen ik naar Staphorst reed zag ik ergens op een veld een man en vrouw samen aan het aardappels rooien. Met de hand. De vrouw in Staphorster kleding. Allebei een emmertje en een riek, en de kistjes stonden klaar.

Wat een mooi gezicht was dat.

Zo ben ik ook bezig. Emmertje, een spitvork om de aardappels heel voorzichtig los te steken. Er zijn achttien rijen, en van de eerste rijen komt nu al ongeveer twintig kilo af. Wow ... in Bussum was er lang niet zoveel oogst per plant.

Voorlopig gaan alleen de vroege Frieslanders eruit. De rest kan zitten blijven.







Het had wel wat voeten in aarde ... die piepers. Elke dag heb ik een rondje gemaakt om de larven van de Colorado kevers dood te knijpen. De volwassen kevers gingen in een pot met water.

Zo kun je die kevers bestrijden, als je een klein aardappelveldje hebt zoals ik, van 100 vierkante meter. Als je een grote akker hebt kan je dat niet in je eentje doen ... dan moet je er wat anders op verzinnen. Of heel veel handen aan het werk zetten.





Dat doodknijpen is een vies werkje. De larven spatten uit elkaar en je krijgt overal oranje vlekken. Echt goor. Ik ben blij dat dat niet meer hoeft. Het loof is nu ouder, er zijn alleen nog wat volwassen kevers, maar geen larven meer te zien.

Je oogst nu ook de eerste zaden, zoals van de uitgebloeide koriander. Die zaden zijn een mooie specerij voor de winter, als er geen verse koriander is.





En je oogst .... elke dag weer ... prachtige plaatjes. De zonnebloem heeft zicht nu naar het westen gekeerd waar de zon omlaag zakt. Het is zelf ook net een zon!




Maar helaas oogst je soms ook wat anders.

Wij komen kakelvers uit het Gooi, hadden daar geen dieren in huis, en waren geen boeren. Qua 'beestjes' zijn we niet veel gewend.

Deze eerste zomer op de boerderij moet ik ontzettend wennen aan de jeuk. Aan de bulten en rooie plekken, van honde- en katte vlooien. Van de oogstmijt, die venijnig prikt en waar je dagenlang jeuk van houdt. Van horzels, teken, muggen, en weet ik veel wat voor andere beesten nog allemaal meer.

's Ochtends bij het wakker worden zitten de striemen op armen en benen van het 's nachts krabben. En overdag ook, echt ik verga soms van de jeuk!!




Ik hoop maar dat we er aan wennen. Misschien na verloop van tijd wat immuniteit opbouwen. Ik zie hier tenminste de andere mensen zich niet steeds krabben.

Prikweg, mentholpoeder, en azijn gebruik ik al. Als je nog andere tips hebt?

Maar goed. Het blijft natuurlijk een paradijs hier, ondanks wat dingetjes, zoals die jeuk. Elke avond je eigen oogst op tafel hebben, dat is pure rijkdom!

Vananvond hadden we natúúrlijk aardappels, en knoflook, en sla met ui en courgette. En de burgers zijn gemaakt van twee delen geraspte groente, één deel meel, een paar eieren, een scheut room, wat ketjap, kerrie, zout en peper. Recept van de mayonaise vind je hier.





In de brievenbus ......... nóg meer oogst!! Een tasje met tijdschriften. Van wie? We konden de gever achterhalen door het tasje. En er kwam gelukkig een mailtje.

Dankjewel Liesbeth en Co! Morgen lekker lezen!




Tot slot hoop ik nog op een royale oogst aan regenwater. Het is voorspeld, voor vannacht ... maar het gaat vaak aan ons voorbij! Het is wel nodig want de tonnen zijn al weer bijna leeg!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...