Was ophangen, ratten vangen.

on dinsdag 20 februari 2018



Blue collar, white collar. Blauwe boord, witte boord.

Daarmee bedoel je dan niet zozeer de kleur van je overhemd, maar eigenlijk ... het soort werk wat je doet. Een blauwe boord is meer ambachtelijk werk. En een witte boord is meer kantoorwerk. Sinds wij hier buiten wonen, zijn de taken eigenlijk spontaan verdeeld tussen ons. Paul doet meest het witte werk, en ik het blauwe.

Maar vanochtend moest ik hem achter zijn bureau vandaan halen, want ik moest hout halen, en dat waren planken van 5 meter. Met de aanhanger rijden lukt al wel, maar dit ....






..... durfde ik niet. Gelukkig ging hij zonder al te veel mopperen mee en kwamen we thuis met de planken netjes nog op de kar.

Toen kwam de meneer van het fietspad weer langs. Er moesten allerlei details worden besproken. Het definitieve plan. Het ligt vrij ingewikkeld bij ons vanwege de brug en vanwege een bocht.

'Doe jij dat maar.' zei Paul. 'Ik moet nu bellen.' Dus hij deed vanochtend wat blauw werk en ik deed wat wit werk. 😊





Vanmiddag kwam een briefje van Jacky. Met een recept. Een bietenrecept.

We hebben nog steeds veel bieten en daarom werd dat meteen het menu voor vandaag. Een bietenquiche. Wat vooral erg fijn is dat ik het niet allemaal hoef uit te typen want het staat er allemaal precies op.

Als je op het recept klikt wordt het groter.


 






Je hebt 5 eieren nodig, en die hadden we nog precies, maar onze eitjes zijn zó klein. Dus ik ging eieren halen bij de kippen.

Ma Kip was eventjes van de eieren af. Ze was aan het eten tussen de andere kippen. En aan het drinken. En wéér eten. Ze at als een bezetene. Ik denk dat het een kort uitstapje was van het broedsel, en dat ze zo snel at om de eieren niet koud te laten worden.

De laatste paar dagen zijn er steeds weinig eieren van de andere kippen. En ik zag nu ook waarom.





Er liggen dertien eieren onder Ma Kip. Die kunnen echt niet allemaal van haar zijn want ze zit er pas een week. Dus de andere hennen leggen er ook af en toe een ei bij.

Want een bont clubje kuikens zal dat worden!

Ik heb ze maar laten liggen want ik hoef geen oud ei in de quiche ...





Een ander project zijn de oesterzwammen.

Elke drie weken, bijna op de kop af, schiet er uit de emmer met koffiedrab ineens een bos paddestoelen omhoog. Je ziet ze hier starten.Over twee dagen zijn ze enorm groot geworden.







Omdat één keer in de drie weken wel wat weinig is wilde ik een tweede emmer opstarten. Gewoon een plastic emmer, gevuld met koffiedrab, waar wat van de starter in zit, en dan wat gaatjes erin maken.

Gaatjes boren. Hm.






Met het kleinste boortje twee gaten boren in het deksel. Maar de boor is niet klein genoeg, de gaten zijn veel groter dan die in de officiële emmer. Zou dat wat uitmaken voor de oesterzwammen?

Of komen ze hier ook gewoon doorheen groeien?




Vanavond had ik een vergadering. Toen ik om elf uur het erf opreed zag ik in het donker Bekje achter een dikke vette rat aanrennen. In de koplampen stopte ze en kwam naar mij toe.

Maar daar moeten we wat aan doen. Aan de ratten. Ik zie er steeds één lopen, een dikkerd, en nu maar hopen dat het steeds dezelfde is.

Klus voor morgen. Ratten vangen. Iemand een fluit?


Climb every mountain.

on zaterdag 17 februari 2018






De zaterdag was zoals de zaterdag eigenlijk altijd is ... van alles wat.

Terwijl de kinderen binnendruppelen met en zonder aanhang, werken Paul en ik de zaterdag klussen af.

Paul en Henk zijn met het laatste snoeiwerk bezig. We hebben besloten om alle grote eiken te laten staan en alleen wat grotere lage takken weg te halen. En één hele dunne eik sneuvelt, maar die kan je amper een boom noemen. En dan zien we volgend jaar wel weer, of dat genoeg is. 





En ondertussen helpt Jolanda mij. We zoeken de laatste kratten wortelen uit, waar helaas nogal wat rot in zit. De rotte exemplaren gaan eruit, en wat nog goed is wordt opnieuw in kratten met zand gestopt. Zodat we hopelijk genoeg hebben tot de volgende oogst.

Ze helpt me ook met een grote pan groentesoep. Daar kun je ook heel wat wortels in kwijt. En daar is de hele familie en iedereen die vandaag hier kwam helpen heel blij mee tussen de middag.





's Middags verder.

Het land moet over een week of wat 'wakker' gemaakt worden met een vleugje poepsoep. Dat sproei je uit over het land en je tuin, en daar wordt de grond en het bodemleven wakker van, en door geactiveerd.

Ik zet alvast een paar emmers klaar met helder regenwater en een flinke schep koeienmest. Dan een bordje erbij, zodat iedereen die er langs komt even flink gaat roeren. Later wordt dat verdund en over het land uitgesproeid.






Dan was er nog een bos wilgentakken en een bos takken van de hazelaar, die vandaag zijn afgeknipt en in een ton met regenwater zijn gezet. Als het goed is gaan die wortel schieten, en kunnen we die planten, voor boompjes. Langs de sloot.

Iets anders is, dat je dat water, waar die takken in staan, in verdunde vorm kunt gebruiken om andere stekjes en jonge planten mee te begieten. Die wilgen scheiden een stofje af wat aan andere planten een superspurt kan geven.

En dan. De kalk. Heb je die al gestrooid?





Ik twijfelde dit jaar of ik kalk zou strooien. We hebben dit jaar veel compost, en in die planten zit ook kalk. Waarom dan óók  nog kalkkorrels uit plastic zakken over je land strooien?

Tja .... dat is dus onzekerheid.

Want iedereen strooit kalk.





Dus ik ook. Maar veel en veel minder dan voorgaande jaren. Maar één emmertje voor die hele tuin, plus roggeveld.

Kalk. Het is een belangrijk mineraal.

De kippen krijgen van ons kalk, door ze elke dag wat groenvoer te geven. Gewoon, dat wat er groeit. Ik zal je zeggen, die eerste eitjes, in januari, die kneep je zó kapot. Daar zat miezerig dunne schaal om.





Maar sinds ze elke dag een beetje groen krijgen is die schaal steeds harder geworden. Ik kan de eieren nu zonder problemen in mijn jaszak meenemen. Ze breken niet.

Dat wil zeggen, als Tom Konijn niet al het groen van de kippen opvreet. Die komt altijd nét langs rond etenstijd, bij de kippen. Hij doet mij denken aan een aardige oom, van vroeger, die altijd bij ons langs kwam op zaterdagavond, nét als wij patat aten. En kroketten.

En hij kon eten, die oom! Wij kinderen keken bezorgd toe naar de slinkende berg patat.




Maar de kippen vinden het gezellig, oom Tom erbij.

Ma Kip zit ondertussen alweer een paar dagen binnen, op een legsel. Ze eet niet en ze drinkt niet. Respect hoor, voor zo'n kipje! En de andere drie hennetjes die aan de leg zijn leggen hun eitjes keurig op een andere plek.

De broedse kip wordt door het hele toom met rust gelaten. Dat regelt zich allemaal vanzelf.




Tja ... en dan zijn er nog een aantal ontwikkelingen, hier in Moeskers Moestuin, en keuzes die ik binnenkort moet gaan maken. Daar denk je ook over na op zo'n zaterdag.

Alles loopt nu goed. Onze plek ontwikkelt zich geleidelijk .... tot een mooi en schoon leefgebied. Waar mensen graag komen. Er is ook ruimte voor mensen met een 'dingetje' of 'stempeltje'.  Er is veel voedsel, en zijn dieren, en we worden steeds duurzamer.

Wat nu verder? Gaan we vooral de 'zorg'kant op? 




Of .... wordt het vooral natuurbehoud? Of, beweging en gezondheid? Of, armoedebestrijding?

Ik kan niet kiezen. Want alles is belangrijk. Misschien moet je gewoon met de stroom meegaan. Kijken wat er op je pad komt. 

Maar onlangs kwam er iets 'op mijn pad' wat eigenlijk niet in de plannen past. Dus ik ben aan het nadenken. Linksaf? Rechtsaf?

Nou, in elk geval, moeten we verder. Omhoog. De berg op. Bijvoorbeeld die enorme berg compost  opklimmen en aanpakken, die in de paardenbak ligt.






Op zo'n keuze-moment kun je veel hebben aan het lezen van bepaalde boeken of teksten, of  door te luisteren naar bepaalde muziek.

Zoals bijvoorbeeld dat ene liedje, uit die oude film, dat mij altijd helpt om dingen gewoon botweg in hun nekvel te pakken, en niet te gaan zitten piekeren.

Komop, klim die berg op! :)








Dit is hem. Mooi he?


Climb every mountain,search high and low.
Follow every highway,every pad you know.
Climb every mountain,voud every stream.
Follow every rainbow,till you find your dream.

A dream that will need,all the love you can give.
Every day of your life,for as long as you live.

Climb every mountain,voud every stream.
Follow every rainbow,till you find your dream.

A dream that will need,all the love you can give.
Every day of your life,for as long as you live.

Climb every mountain,voud every stream.
Follow every rainbow,till you find your dream.



Heb een heel fijn weekend, tot maandag!  😊


Geklus, geklets, en gemijmer.

on vrijdag 16 februari 2018




Het was lang uitgesteld maar donderdag, toen Miriam langskwam, had ik ineens genoeg moed om al het gereedschap tevoorschijn te halen en dat onder de loep te nemen.

Dat spul is een jaar lang mishandeld gebruikt en weer gebruikt en heeft geen spatje olie of veegje van een schoonmaakborstel of wat dan ook gezien. Zwaar verwaarloosd zijn ze. En toch ... staan ze altijd klaar. Voor direct gebruik.

Alles doet het.

Nog wel.






Maar vandaag zijn ze allemaal in de revisie geweest,

Ik weet niet of ik dat goed doe. Je haalt es wat van internet, je kijkt es een filmpje op youtube. Maar graag zou ik eens bij een ervaren technische ... boer(?)  meekijken hoe die zijn gereedschap een winterbeurt geeft.

Het ijzer borstelen met zo'n ijzerborsteltje. En het hout insmeren met lijnzaadolie. Zoiets?





Ja en voor de snijvlakken, ik zal wel van deze of gene op m'n kop krijgen maar ik heb de messenslijper gebruikt (die erg fijn is en rond, dus je kan met de golven in het snijvlak mee) en een gewone wat grovere ijzervijl voor het grovere gereedschap.





Enne ..... ooit gezien op een cursus .... het allergrofste gereedschap zoals die oude batsen, die heb ik op het snijvlak platgeslagen met een hamer.

Het werkte! Echt! Het snijvlak wordt scherper, en je 'verliest' geen materiaal zoals met slijpen wel gebeurt. Je slaat het ijzer alleen maar wat platter. Je drijft het uit. Zoiets. Geen slijpsel dus.

Te technisch? Valt mee hoor. Probeer het maar eens met een oude schep en een botte hamer. Je kunt hem dan zo weer scherp maken.




Maar goed. Het gereedschap was dus weer glanzend en scherp.

Ik blij joh! En zij ook!

de favorieten!






Oh ...... en tussendoor moet ik éven wat laten zien. Het tikken duurt vanavond wel 2x zo lang want er zit steeds iemand met een muis te spelen.

Haha. Steeds stukken kattetekst erdoorheen! Kattebelletjes!! 😊😊






Heb je nog even? Want er was ook nog vandaag!

Vanmorgen heb ik een paar kratten aardappels van uitlopers ontdaan. Dat gaat mee naar Groningen. En een bescheiden doosje, voor een heel lief echtpaar, uit Tjuchum.

Ik schreef al eerder over ze.






Gonnie en Leo gaan naar Noord Holland verhuizen. Hun huis in Tjuchum is verkocht. Maar ik wilde het nog graag zien, en ze hadden ook nog spullen voor mij. Dus vandaag ging de rit daarheen.

Dwars door het mooie platteland van Groningen, met al die mooie oude boerderijen, waarvan er zoveel ..... gesloopt gaan worden.





Bij Gonnie en Leo vloog de ochtend om.

De hele inrichting van het huis straalt warmte en vakmanschap uit. Alles zelf bedacht en verbouwd. Ja helaas heb ik door het kletsen niet zoveel plaatjes maar ik ga zeker nóg een keertje langs! Je ziet hier alleen een klein deel van de moestuinbakken en de kas.

Met uitzicht op het wijde land daar achter.





En de hele auto weer vol tuinspullen die allemaal zelf gemaakt zijn. En heel handig. Ik laat ze zo direkt zien.

Eerst nog even ..... Groningen.

Groningen, dat beeft.






Al die oude prachtige woningen, het oude cultuurgoed. Daarvan gaat dus een groot deel weg. Sommige dorpen lopen leeg. Mensen gaan weg. Enkele huizen worden opnieuw opgebouwd, sommige worden gesloopt, en klaar.

Soms worden ze opgeknapt, als dat nog kan.

Maar een dorp verandert. Als de mensen vertrekken, dan is de ziel van een dorp ook weg.





Even buiten Tjuchem kom ik langs zo'n gasveld.

Even kijken? Maar het mag niet.





Kom we gaan toch. Dan zeg ik gewoon dat het voor het blog is. 😊

Het is een enorm technisch gebeuren, zo'n veld. Het is heel groot. Hele grote buizen slurpen het gas uit de bodem van Groningen vandaan. Dag in dag uit.





Ja ........... je kunt er heel droevig van worden.

Maar misschien komen er hier en daar ook goeie dingen door. Wie weet worden er mooie nieuwe sterke boerderijen gebouwd. In de oude stijl, zoals deze hieronder.

En komen er moderne boeren in, met oog en aandacht voor de natuur?

Misschien gaat er een frisse schone wind door Groningen waaien. Wordt het weer onze graanschuur. Maar dan op een moderne en planeetvriendelijke manier? Met duurzame energie en moderne agrarische technieken?

Zou dat kunnen?




Afwachten.

Nu naar de stad. Daar rij ik helemaal verkeerd en kom in een vreemde parkeergarage terecht. In een wijk waar ik nog nooit geweest ben. Dan zie je weer es wat anders!

Kijk hoe mooi!!





Eventjes rondkijken. Langs de Riemer Boekhandel, aan de Nieuwe Ebbingestraat. En die is mooi! Daar moet je echt eens binnenlopen. Een enorme grote gezellige huiskamer is het. Je hoeft niks te kopen. Kunt gewoon uren ronddolen.

Daar wordt je ook blij van, van zo'n winkel! Van buiten ziet het er gewoontjes uit, maar van binnen ....

Zien?





  
 










Na de afspraak in Groningen, neemt zus Marjan de twee kratten met piepers mee naar de Voedselbank.

Daar gaan we op Moeskers Moestuin het komende seizoen voor kweken, voor die voedselbank.

Maar dat is weer een ander verhaal.



 
 


Thuis, ik laat nog even die spullen van Gonnie en Leo zien. Droogrekken voor kruiden, stapelbaar, en hele handige mini kasjes gemaakt van doorzichtig golfplaat en resthout. Slim bedacht. En grote rekken om uien en bonen op te drogen.

Zelf ontworpen en veel gebruikt. Vakwerk weer allemaal. En nu staat het bij ons. Je zult die spullen nog vaak voorbij zien komen.

Als laatste .... na de hele dag in de auto haast niks hebben kunnen zien door te lange ponnie, maar meteen even door naar de kapper!





pfffffffff wat een verhaal weer he? Of was je al afgehaakt? 😉
Tot morgen!👋👋

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...